เฮี้ยน...จึ๋ยส์ส์ส์ส์ส์

เมื่อไม่นานนี้

นางหนมเอกได้มีโอกาสต้อนรับ แขกหน้าแปลก ของนางหลายคนเลยทีเดียว พวกเขามักมากันเป็นกลุ่มบ้าง สองคนบ้าง หรือไม่ก็มาตามลำพัง  บางคนมาแผล่บๆ แล้วก็กลับไป(หล่อนแอบบ่นตามหลังอยู่ว่ามาไม่ทันได้ต้อนรับ) บางคนก็ค้างอยู่กับเรา

สักพักนึงพอให้เบื่อๆ แล้วลาจากกันไปจนกว่าจะทำใจกลับมาพบกันใหม่ได้อีก....

ทว่า....
ผู้มาเยือนของหล่อนมิได้เพียงแต่แปลกหน้าสำหรับป๋มเท่านั้นนะครับ ยังมีอะไรที่ยิ่งไปกว่านั้นอีก และนี่ก็เป็นที่มาของประสบการณ์ลับหลอน ลึกล้น แปลกประหลาดของป๋ม กะ น้องป่อดฮับ >^,^<

       ราวๆ ต้นปีที่ผ่านมา อากาศกำลังหนาวเย็นแบบสบายๆ นางหนมเอกบอกว่า เพื่อนรักสองคนของเธอกำลังมา และพวกเราต้องตกลงกันว่าจะจัดห้องนอนแบบไหน... ทีแรกหล่อนตั้งใจให้เพื่อนทั้งสองไปใช้ห้องรับแขกเพื่อจะได้มีฟามเป็นส่วนตัวและล้มลงเหยียดยาวได้อย่างสบายใจเหมือนสมัยเมื่อพักอยู่คอนโดห้อง 409 (จุดเกิดเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องปลาเทวดาสีเงิน) แล้วให้เราทั้งสองครองห้องบรรทมเหมือนเดิม โดยมีหล่อนคอยปรนนิบัติพัดวีตามหน้าที่....

       แต่ว่าเหตุการณ์ไม่ได้ดำเนินไปตามแผนนะซิ...เชื่อว่าอาจเป็นเพราะเพื่อนสนิททั้งสองของหล่อนยังมีอาการผวาจากเหตุปลาเทวดา และเพราะความไม่เข้าใจพิธีกรรมท้องถิ่น นางหนมเอก ก็ทำแค่นำร่างไปฝังไว้โคนต้นดอกแก้ว แล้วก็ขุดขึ้นมาพิสูจน์ แล้วก็ฝังกลับไปใหม่ด้วยชิ้นส่วนที่เหลือ ๆ  หล่อนไม่ได้คิดว่า การรบกวนร่างไร้วิญญาณครั้งแล้วครั้งเล่าอาจส่งผลอันน่าสะพรึงกลัวให้กับตนเองหรือคนที่หล่อนรัก เช่นเพื่อนสนิทได้........(หล่อนน่าจะจำประสบการณ์ของแครอลกับครอบครัวสเปนเซอร์ที่ไปอุกอาจขุดค้นรบกวนการหลับไหลของฟาโรห์เมมฟิสได้นะ  ขนาดป๋มเกิดมาหลังจากนั้นนับหลายร้อยปีแมว ป๋มยังต้องพึงตระหนักไว้ว่า "ไม่เชื่ออย่าลบหลู่" เลยฮับเหมียว....

     เพื่อนหน้าแปลกของนางหนมเอกเสนอไอเดียที่ฟังดูอบอุ่น (สำหรับผู้นำเหนอนั่นแหละ) คือให้เอาที่หลับที่นอนทั้งหมดมาไว้ในห้องบรรทมของกระป๋ม แล้วให้ทุกชีวิตรวมกันอยู่ในนั้น  นางหนมเอกก็ไม่ขัดข้องอะไรเพราะหล่อนก็อยากเอาอกเอาใจให้เพื่อนสุขเต็มๆ กับการมาเที่ยวพักผ่อน นางจึงแจ้งให้เพื่อนๆ ทราบว่า "ได้เลยจ๊ะ ....แต่ว่าปกติเจ้าชายทั้งสองจะบรรทมอยู่บนเตียงนะ  แต่ถ้าคืนนี้เอาที่นอนอื่นเข้ามา พ่อคุณเขาก็คงจะลงไปนอนกะพวกตะเองแน่ๆ เลยหล่ะ...."

   เพื่อนหล่อนคนที่สูงยาวเข่าดีเอ่ยขึ้นว่า "อ้าวจริงเหรอ?  งั้นไม่เป็นไรเดี๋ยวเค้านอนที่นอนล่างเอง..."  นางหนมเอกรีบแทรก "โอ้ ม่ายเป็นไรจ้า ม่ายเอา ม่ายเอา มาทั้งทีก็นอนเตียงหลวงเลยเพื่อน ข้างล่างมีคนจองแล้ว"  พูดไปก็เหล่ไปมองเพื่อนอีกคนของหล่อนที่ยืนทำหน้าครุ่นคิด.....ป๋มอาจคิดไปเองรึเปล่าไม่ทราบว่าป๋มเห็นเงาจางๆ วนเวียนอยู่รอบๆ เธอ...ป๋มสัมผัสได้ถึงความวิตกกังวล..บางอย่าง...แต่มะแน่ใจฮับ...

      ตะวันลับขอบฟ้าหายไปหลังดอยนานแล้ว สาวๆ ยังนั่งหม่ำไปคุยไป จู่ๆ หัวข้อสนทนาจากเรื่องสัปปะรดนางแล หมูยอ น้ำพริกหนุ่ม ไส้อั่ว คนขายก๋วยรูปหล่อเจ้าประจำของนางหนมเอก (รสชาติไม่ได้ฟามแต่ก็แวะซื้อประจำไม่รู้ทำไม?) ก็วกเข้าไปเรื่องการตายของปลาสีเงินเหล่านั้น...ป๋มสองพี่น้องก็ไม่ได้ตั้งใจฟังอะไรมาก เพราะมัวแต่สาละวนไล่จิ้งจกกันอยู่ แล้วนางหนมเอกก็เรียกพวกเราทุกคนเข้านอนเพราะเริ่มดึกแล้ว......

      อากาศยามรัตติกาลยิ่งหนาวเย็น สายลมอ่อนๆ พัดกังสดาร แกว่งไกวส่งเสียงหวิวแว่วมาไกลๆ  คืนนี้ช่างมืดมิดกว่าคืนไหนๆ  นางหนมเอกเข้าใจเพื่อนที่รักของเธอ และเกรงว่าป๋มสองพี่น้องจะไปกวนเจ๊ๆ นางจึงเสนอที่จะนอนข้างล่างเพราะเชื่อมั่นว่าพวกป๋มต้องอยากไปขดอยู่บนที่นอนแขกแน่ๆ  ไม่นานทุกคนดูเหมือนจะหลับและถูกกลืนเข้าสู่ภวังค์มิติแห่งตน...เหลือไว้แต่ความวังเวง.....เวงวังในหัวใจของใครบางคน....ส่วนนางหนมเอกนะเหรอ...คร่อกฟี้ คร่อกฟี้ ไปตั้งแต่ปลายเส้นผมสัมผัสหมอนแล้วฮับ....

     และแล้ว....ความสังหรณ์ใจของผมก็สำแดงตัว....ป๋ม (เจ้าชายทักซ์) รู้สึกหนาวได้ที่ก็เลยกระโดดขึ้นเตียงไปเพื่อจะมุดเข้าผ้าห่มอันอบอุ่นเหมือนทุกคืน....."ตุ๊บ" ร่างหนึ่งสะดุ้งทันทีที่ผมโดดขึ้นไป ทำให้ป๋มเองก็ สะดุ้งเฮือก ด้วยความตกใจ "อารายฟ่ะ?..."  ป๋มยืนนิ่งๆ สองวินาที แล้วก็แน่ใจว่าไม่มีอะไร ผมมองซ้ายมองขวาทำไมคืนนี้มันหาทางเข้าผ้าห่มไม่เจออ่ะ...มอง มอง มอง อาาาาา อยู่นั่นเอง ฝีเท้าและสายตาของป๋มไวเท่าความคิด ป๋มกระโจนอย่างสง่างาม (คุณต้องคิดภาพสโลว์โมชั่นน่ะ ถึงจะสมจริง) ข้ามร่างนั้นไป เพื่อจะแทรกตัวเข้าผ้าห่ม....ทันใด ร่างนั้นก็ลืมตาเบิกโพลง นอนตัวแข็ง สั่นเทาอยู่ภายใต้ผ้าผืนงาม ป๋มได้ยินเสียงหัวใจจังหวะดิสโก้รีมิกซ์กับรุมบ้าบวกกลิ่นอายของ ช่า ช่า ช่า (เชื่อแล้วว่าแกเต้นแอโรบิคเกือบทุกวัน) ดังมาจากร่างนั้น เงาจางๆ ที่เคยเห็นวนเวียนอยู่กลับชัดเจนขึ้น มันคือรังสีออร่าแห่งความกลัวสุดๆ ของเจ้าของร่างนั่นเอง.....   ป๋มไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เริ่มจำได้แล้วว่าร่างนี้มิใช่นางหนมเอก โดยมารยาทเจ้าบ้านที่ดี ป๋มเลยโดดลงไปที่นอนล่าง มุดผ้านวมหนาๆ เข้าหาอุ่นไอที่คุ้นเคยและผล็อยหลับไป(ฝันดีอีกต่างหาก) >^o^<

     เช้ามา หนึ่งในเพื่อนรักของนางหนมเอกมีอาการตาค้าง (พบร่องรอยตีนกาเพิ่มขึ้นอีกหลายริ้ว) ตัวแข็ง หน้าซีด ไม่ตอบสนองต่ออาหารเช้า ได้แต่เพ้อว่า

"ละ...ละ....ละ.....แล้วตูจะ..เ..ฮี้..ย..น..ไหมนี่!......."

*MYTH - เรื่องตำนานเล่าขานที่ยังพิสูจน์ไม่ได้*

คนไทย "โบราณ" เชื่อว่า ถ้า "แมวดำ" โดดข้ามโลงศพ ก็จะทำให้ วิญญาณนั้น อาละวาดมาก

*TRUTH - เรื่องจริง*

ป๋ม เป็นแมวขาว สวมทักซีโด้เพนกวินแบรนด์นะฮับ ม่ายเชื่อพิสูจน์ด้าาาาาาาาาาาย.....เมี๊ยว...เมี๊ยว...

"ป้าฮะ...แล้วมาเยี่ยมกันอีกนะฮับเหมียวววววว"   >^o^<